Uw reactie / herinnering

wij willen jullie laten weten dat wij afgelopen vrijdag andre van duin in jullie theater hebben gezien en we hebben van tot einde genoten van deze avond p van der ven

11 februari 1962 Zondagavond. Carnavalsavond van de Aquariumpieten van warenhuis Schunck in de Heerlense Stadsschouwburg. Een vonk sloeg over en wij kregen verkering! ................ 9 december 2011 Vanavond bezoeken wij Theatergroep Amsterdam met "Hedda Gabler". En de vonk is er nog steeds! Proficiat Parkstad Limburg Theater. Proficiat Bas Schoonderwoerd en team! Jullie betekenden de afgelopen 50 jaren veel voor ons beiden. Ga door met jullie goede programmering.

Als dochter van de voormalig lichtmeester Wim van Hugten ( 1959-1999) voelt voor mij Theater Heerlen nog steeds een beetje als tweede thuis. Ik heb vele uren in mijn jeugd doorgebracht in de Schouwburg, zoals het Theater Heerlen toen nog heette. Als drie- vierjarige werd ik samen met mijn broertje Paul al door pap meegenomen naar de zondagmiddagmatinee. Waarschijnlijk om zo onze moeder ook eens een vrije middag te bezorgen. Vaak was dit een voorstelling van het Limburgs Jeugdtoneel van en met dhr. Hensgens. Zo’n middag begon voor ons vaak al om een uur of twaalf. Terwijl iedereen het decor aan het opbouwen was, speelden mijn broer en ik verstoppertje tussen de “poten”(gordijnen), we sjouwden met van alles en reden met de plateauwagentjes tussen de coulissen door over het toneel. Ook speelden we vaak in de grote Foyer, renden we over de marmeren trappen en balustrades en gleden we stiekum van de trapleuningen. Op een stoel tussen de “poten” keken we naar de voorstelling . De spelers en-profil, de kinderen met hun ouders in de zaal in het donker. We zaten op de rand van twee werelden, realiteit en fantasie. Na de tweede voorstelling werd alles weer afgebroken, ingeladen in de grote lift en wij mochten mee op-en-neer. Het eind van de middag werd ingeluid door het grommend laten zakken van het grote brandscherm, dan ging het licht uit en liepen wij weer door de vertrouwde gangen via de artiesteningang naar buiten. De geuren van het stof van de coulissen, het hout van de vloer, het talkpoeder van de kleedkoffers (bij ballet) zitten diep in mijn herinnering verankerd. Natuurlijk haalden we ook wel eens streken uit. Mijn broer had zo van die invallen….. Zo kon het gebeuren dat tijdens het opvoeren van het toneelstuk: “De laatste Romein” (Heerlens Streektheater) ineens een flesje cola in het decor te zien was! Ook gebeurde het een keer tijdens een toneelvoorstelling dat de spelers een bord eten (chips) moesten leeg eten en mijn broer hun in de pauze voor was geweest. Hij mocht overigens als kleine jongen meespelen in een ballet van het Nationale Ballet, als slapend prinsje. Als puber gingen we ook vaak mee naar de voorstelling, vaak was dat naast pap in de lichtkabine. Daar gebeurde de magie. Wat van dichtbij hout, ijzer en stof was, werd door het licht omgetoverd in een andere wereld. Heel soms mocht ik meehelpen en ook even aan de knoppen zitten. O zo spannend!!!! Zat ik in de zaal, dan keek ik voor de voorstelling even achterom naar boven….. ja hij zat er , samen met een collega, de voorstelling kon beginnen en vooraf gloeide ik van trots dat MIJN vader dit kon. Nu nog als abonnementhouder, moet ik mij bedwingen om voor de voorstelling niet even achterom te kijken, ach……… Door dit alles ben ik geen onbevangen toeschouwster. Je ziet dingen anders dan anderen. Je weet hoeveel werk het opbouwen van een décor is, hoe over alles wordt nagedacht. Ik zie het als er ”teveel aan rood” of “fout blauw” licht wordt gebruikt, als de volgspot net niet op tijd is of als iets er verkeerd is uitgelicht. De artiesteningang gebruik ik al jaren niet meer en het heeft ook wel even geduurd voordat ik eraan was gewend om niet meer “naar achter” te gaan, maar ach, daar werkt inmiddels ook bijna niemand meer die ik ken. Daarbij is “achter” is na de verbouwing ook veranderd, ik koester mijn herinnering aan zoals het was en geniet van het heden. Maar mocht u in de loop van het komend theaterseizoen iemand van de trapleuning zien glijden… dat ben ik, Iris Kuipers-van Hugten

Bij gelegenheid van het gouden jubileum van het Theater Heerlen moge ik U langs deze weg mijn hartelijke gelukwensen doen toekomen met het bereiken van deze mijlpaal van dit prachtige theater,een van de allermooiste theaters die ons land rijk is.Hierbij mag zeker niet onvermeld blijven het onvermoeibaar streven van directeur Bas Schoonderwoerd zonder wiens inspanningen dit resultaat nooit bereikt zou zijn; hierbij valt o.m. te denken aan de zeer geslaagde omvangrijke renovatie en verbouwing.Ik wens U daarbij bijzonder veel succes voor de toekomst toe niettegenstaande de m.i. onjuiste door de overheid opgelegde bezuinigingswoede die onze cultuur nodeloos veel schade berokkent en Uw inspanningen onnodig bezwaart!

Proficiat, theater, met dit jubileum. Proficiat Heerlen, met dit theater. Vaag in mijn herinnering staat nog de oude schouwburg aan de Klompstraat, waar ik toendertijd mijn verkeersdiploma kreeg uitgereikt. Toen was de 'nieuwe schouwburg' al in aanbouw. De eerste voorstelling die ik me duidelijk kan herinneren was die van het Royal Ballet met 'Coppelia' ter gelegenheid van het 5 jarig jubileum. Met een aantal meisjes van onze balletschool had ik gespaard om deze voorstelling te kunnen bezoeken. Het bal na afloop was nog niet aan ons besteed. In de jaren daarna werd ik vaste klant bij het theater en stond als lid van Heerlense verenigingen ook regelmatig al zingend en dansend zelf op het podium. In de gang tegenover de artiestenfoyer hing een gigantische grote foto van het 'Zwanenmeer'. Naderhand kwam ik deze foto weer tegen in een etalage in de Kerkraadse passage tegenover de theateringang. Als puber ging ik regelmatig alleen naar de schouwburg als er geen vriendinnetje beschikbaar was. Ik zag Eric Schneider in Hamlet en mijn eerste Mattheuspassion. Daarna ging ik met mijn vriend, die later mijn man werd. Dat was in de tijd van Arthur Rubenstein verpletterend indrukwekkend, ik ben er zo trots op dat ik dat icoon nog in levende lijve heb mogen meemaken - en Hair 'bloot' in de schouwburg, op een andere manier indrukwekkend; wat waren we nog bleu in die tijd -. En we komen nog steeds. Met of zonder onze kinderen, die inmiddels volwassen zijn en ook de weg naar 'ons' theater hebben gevonden.

Sorry, alsof de duivel er mee speelt, bij mij trad ook een storing op. De rest van het verhaal : de kameel hing boven in de decor-toren vast met een magneet-sluiting. Op deze avond weigerde de magneet-sluiting echter alle medewerking. De show must go on dus de voor hang werd naar beneden gelaten en voor de bezoekes werd om geroepen dat er een technische storing was die men zo snel als mogelijk probeerde op te lossen. . De "trek" met de kameel werd naar beneden gelaten en met mankracht en enig gevloek was na een minuut of tien het probleem opgelost en zat de kameel op de kar. Ik vermoed dat vele bezoekers van toen nu nog niet weten wat er toen "loos " was. Na afloop van de voorstelling hoorde ik via de cast dat dit nog nooit was voorgekomen. Bas zei toen : regel ik dat voor jou met veel moeite en het gaat meteen mis. We hebben er natuurlijk hartelijk om gelachen. Dit maak een theater natuurlijk ok niet zo vaak mee. Sindsdien is het dus ook niet meer gelukt bij de Joop v d Ende - voorstellingen in de coulissen te zitten. Ik vermoed dat als Bas mijn naam vernoemd bij de stage-manager om het te vragen deze heel hard weg loopt. (Wat ik mij ook nog kan voorstellen) .Nogmaals Bas, niet alleen hiervoor dank maar voor alle moois van de afgelopen jaren. Groeten en tot snel Hub

Ik weet nog een leuke anekdote voor dit gastenboek. Het is het seizoen van de muslcal Josef and ...... . Via Bas Schoenderwoerd heb ik weten te regelen dat ik Josef kan mee maken vanuit de coulissen. Degene die het verhaal niet kent :het gaat over het bijbelse verhaal over Josef. In de musical is een actie ingebouwd waarbij een kameel vanuit de lucht komt gevallen om precies op een kar te landen. De voorstelling loopt al een hele tijd in Nederland en tot nu toe is er nooit wat fout gegaan. U kunt het al een beetje zien aankomen, Hun zit in de coulissen en ja hoor:op het moment dat de kameel moet vallen weigert de ( prie) natuurlijk om te vallen.

Bas en je hele team, hartelijk gefeleciteerd met een gouden jubileum! !!!! Zoals jullie weten heb ik inde loop der jaren al honderden voorstellingen bezocht. (Bij wijze van spreken ben ik kind aan huis) Vele voorstellingen waren schitterend, maar echte juweeltjes waren : frankenstein van het ballet George Lefebre (bdw) , stamping grond van het ndt, jezus christ superstar van het ballet van Vlaanderen (musical-afd) ,Herman van Veen (door de jaren heen) Piaf de musical , fire of Anatolia, Scapino-ballet met oa kathleen, Ndt met cacti, verder de musicals sunset boulevard en mamma mia en josef en natuurlijk ook petticoat.Ik kan nog tientallen voorstellingen op noemen, maar dan wordt het eentonig. Bas , ik dank jou en iedereen rondom jou voor vele prachtige jaren in jouw theater. Het is best wel een dure hobby, maar het is het allemaal waard. Blijf zo doorgaan met deze schitterende programmering. Ik hoop nog vele jaren te kunnen blijven genieten in dit supertheater!!!!!!!Dank jullie wel voor alle mooie jaren. HUB )

Ls; Proficiat met 50 jaar Theater. Mijn eerste ervaring was met de derde klas MULO Molenberg, schooljaar '61/'62 wij bezochten toen gezamenlijk de uitvoering van ""My fair Lady"" een geweldige ervaring voor de tijd van toen.

Arthur Rubinstein en een bijzondere unieke ontmoeting. Rubinstein speelde in Heerlen en alle registers werden open getrokken om het al weken lang vvan tevoren uitverkochte voorstelling perfect te laten verlopen, want laten we eerlijk zijn, wanneer krijg je de kans om de toentertijd beste pianist ter wereld naar jouw schouwburg te halen. De toenmalige directeur Toine van Bergen had zelfs een ontzettend duur Perzisch tapijt gehuurd om de Steinway vleugel zo perfect mogelijk te installeren op het toneel. Het was zover de Chef Technische Dienst en het personeel stonden 's middags om 15.00 uur klaar om Rubinstein te ontvangen, hetgeen eigenlijk niet gebruikelijk was , maar voor een ster met zo'n allure was dit een hoge uitzondering op de regel. Rubinstein kwam achter het toneel op, werd aan iedereen voorgesteld en ging achter de piano zitten op zijn eigen meegebrachte pianokrukje, voor een generale repetitie. De spanning was te snijden, is alles in orde, hebben we niets vergeten...?! Rubinstein stelde zijn krukje in ging achter vleugel zitten en speelde met zijn rechterhand precies een riedel , stond op en zei achteloos weglopend:." Dass Kleid kann weg"en hij doelde daarmee op het Perzisch tapijt. Acteraf nogal wiedes, want een kleed dempt het geluid en zeker een |dik Perzisch pijt. Ook hier verliep de voorstelling perfect en omdat het publiek in hun enthousiasme, graag Rubinstein wilde opzoeken in zijn kleedkamer, was besloten om de branddeuren naar de achterkant van het theater af te sluiten en bij iedere deur stond iemand van het personeel. Toch was er een bezoeker die bleef maar aanhouden, na afloop van de voorstelling, om bij Rubinstein te mogen, maar hij sprak een onduidelijke taal. Echter het geluk van de man was, dat het personeelslid dat net bij die branddeur stond van Poolse afkomst was: Frans Balota ( inmiddels helaas al overleden). Hij verstond en begreep de man en trok , ondanks dat het absoluut verboden was ook door Rubinstein zelf om ook maar iemand door te laten, de stoute schoenen aan en liet hem binnen en liep met deze oude man die dezelfde leeftijd kon hebben als Rubinstein naar zijn kamer. Hij klopte op de deur en Rubinstein zei: ` Und wer da` en toen Frans de man toeliet in de kamer was Rubinstein sprakeloos want daar stond een oude schoolkameraad van hem, die speciaal uit Polen was gekomen om hem niet alleen te zien spelen maar hopelijk ook te ontmoeten. Ik ben er van overtuigd dat dit een van de mooiste ontmoetingen was, die opdat moment in de schouwburg plaats vond.